سهم من از دوری تو چیزی جز دلتنگی به اندازه دریاها ؛ نگاهی تاریک

همچون شبهای بدون مهتاب و لحظه هایی که

ثانیه به ثانیه می گذرند نیست پس ای دوست بشنو صدای دلتنگی مرا....

با عشق زمان فراموش می شود و با زمان هم عشق

از من آزرده مشو، ميروم از خانه ي تو، قبل رفتن تو بدان عاشق و بي تقصيرم،

 تو اگر خسته اي از دست دلم

 حرفي نيست، امر كن تا كه بميرم به خدا مي ميرم..

« برای تو می نویسم که عاشقانه میخوانی درد دلم را »

برای تو مینویسم ، برای تو که میدانم عاشقی یا در غم عشقت نشسته ای. مینویسم تا بخوانی ، من با یک دنیا احساس نوشته ام ، تو نیز با چشمان خیست بخوان..برای تو می نویسم که عاشقانه دفتر عشق را ورق میزنی و آنچه که برای دلها مینویسم ، با یک عالمه احساس میخوانی....صفحات دفتر عشق را یکی یکی ورق بزن ، دفتری که صفحه به صفحه آن جای قطره های اشک در آن پیداست...این قطره های اشک ، قطره های اشک من و آنهاییست که از ته دل متنهای مرا میخوانند.... 

بخوان همراه با همه ، من نیز می نویسم برای تو و برای همه....دفتر عشق ، این دفتر کهنه که هر صفحه از آن با کلام عشق آغاز شده برای همه است ، برای عاشقان وبرای آنهاییست که در غم از دست دادن عشق نشسته اند و آنها که تنها در گوشه ای خسته اند...دفتر عشق ، دفتریست که هیچگاه صفحات آن که همه از جنس دل است به پایان نمیرسد اما شاید روزی این دستهایم خسته از نوشتن کلام عشق شود...بخوان آنچه برای تو و برای همه عاشقان دفتر عشق نوشته ام....بخوان تا من نیز عاشقانه برایت بنویسم...ببین عشق چه غوغایی در این دفتر عشق به پا کرده....دلی آدمی را دیوانه کرده ، یک عاشق را مجنون کرده ....برای تو می نویسم که میدانم مثل منی ، همصدا با من ، و همنشین با اشک!برای تو مینویسم که عاشقترینی ، غمگینترینی و یا تنهاترینی.

برگی سیاه در دست ، خط خطی شده ی روزگار،

در جستجوی واژه ای برای بیان احساسم میگردم،

هنوز غرق در واژه ام و باز نمی یابم آن که بخواهد

توصیف کند حالم را،

مبهوتم از خود که چگونه در آستانۀ پایان حضوری دائمی ام،

انگار که این سکوت نمی خواهد بشکند.!

تنهایم ،به خود مینگرم،او که می بایست اینجا باشد هم،

ارزش ماندن ندارد،

در مقابلم هیچ نیست جز نقش چشمان اشک آلود کسی که

بی من خواهد ماند،

او که برای پیدا کردنه آرامش گم شدۀ شبهایش باید به

شبگردی هایم پایان دهم!

نمی شود ماندن را با رفتن طاق زد!
شعر شبم را فراموش کرده ام،لذت محبت را نچشیده از یاد برده ام!

وقت آن رسیده،که قصه ام را پایانی دهم بدونه آغازی دگر،

اما چگونه بیابم واژه ای را که مفید و مختصر باشد،

مملوء از دلیل برای همه، و آرامشگر دل خویش باشد،

اینجا مهر شدۀ کسی بود که گفته بود هرگز نباید این گل پژمرده گردد،

اما او با وجود آن عهدی که گرفت خود تنها گذاشت این دشت را!

میان آن همه گذشته و این همه واژه،

چه می توان جست؟ میان این همه اوراق سیاه که

سفیدی با آنها نا آشناست،
میان این همه جمله و کلمه؟! چرا زبان اینجا بند می آید؟

چرا بغضی به این سنگینی راه سینه را می بندد؟

چرا پلکهایم خسته است؟ دستهایم می لرزد!

نمی دانم معنای لغوی آن چیست ؟

اما از کودکی به من آموختند برای پایان از آن استفاده کنم؟!

شب همیشه این حس را به من می دهد!

من  همان فردای گم شده و خاموشم،

من امشب در برابر آغاز تنهایی ای دگر در حال پایانم،

امشب آغاز بیداری همیشگی من است،

در این روزگار وحشی که جایز نیست لباس غم را از تن خود بدرم،

که می گویند با این کار جز لغزیدنه نگاهه چشمانی پر خشم به تنم

چیزی دگر حاصل نخواهم کرد،

قصد ماندن ندارم تا ماندنم راز سیاهی وجودم را بر ملا نکند!

او که اینجا را همیشه آباد می خواست،

او که این دشت را پر بار واین گل وحشی را شاد می خواست،

او که قولی گرفت تا این جا همیشه باشد، خود ویران کرد

هر چه را ساخته بودم و ساخته بود!

نه سر به بالا میگیرم وافتخار میکنم نه رفتنم را فریاد می زنم،

سخت است باور طلوع بی تکرار و بی انکار دوباره قد کشیدنه

من در برابر چشمانت،

آنجا که به خودخواهی خط برنگاه چشمان سیاه و پر غمه من کشیدی،

و می دانم پس از غروبی آنچنان ویران طلوعی صادق خواهم داشت!

قصد نوشتن کردم،
دستانم قلم را به  خود می فشارد ،

قصد یادگار گذاشتن از خود بر این اوراق کردم،

ذهن با این انتها کنار آمد و دل هنوز در زجه زدن،

ثانیه ها به سرعت گذشتند فصل گم شدن آغاز گشت،

و به این پی بردم که

دوستت دارم بدونه آنکه بخواهم تو را،

دست بر سفیدی کاغذ بردم ،

قلم بر آن نشست واژه ای از خود به یادگار گذاشت،

فکر میکنم همین بود که در جستجویش بودم،

همان که تو هنوز هم آن را نمیخواهی!

دستانم را برداشتم،چشمانم با دیدن آن واژه ی بی رحم پرز اشک شد،

با  لبخندی تلخ رنگ به لب ، با صدای بلند زمزمه کردم،

.......خداحافظ.......

اما من هنوز هم ناتمامم..!

همه چیز به پایان می رسد اما  همواره ادامه خواهد داشت.!

......

این جدائیها قصه ی روزگاره

زندگی هنوز خوشگلی هاشو داره!

همیشه دوستت دارم

ای سر چشمه ی محبت
ای عشق واقعی
چگونه ستایشت کنم در حالی که قلبت از محبت بی نیاز است
چگونه ببوسمت وقتی که عشقت در وجودم جاری میشود
بگزار نامت را تکرار کنم نامت زیباست دلنشین است
چه داشته ای که اینگونه مرا تلسم کرده ای
من اینگونه نبودم تو عشق را با من آشنا کردی
تو هوای دلم را با طراوت کردی
زمانی که با تو هستم به آسمان به بیکران برواز میکنم
پس بدان دوستت دارم گرچه پایان راه را نمیدانم

از خدا خواستم

من از خدا خواستم،
نغمه هاي عشق مرا به گوشت
برساند تا   لبخند مرا
هرگز فراموش نكني و
ببيني كه سايه ام به
دنبالت است تا هرگز
نپنداري تنهايي.
ولي اكنون تو رفته اي ،
من هم خواهم رفت
فرق رفتن تو با من اين
است كه من شاهد رفتن تو هستم

اخرين لحظه ديدار

در اخرين لحظه ديدار به
چشمانت نگاه كردم و
گفتم بدان اسمان قلبم
با تو يا بي تو بهاريست
همان لبخندي كه توان را
از من مي ربود بر لبانت
زينت بست.
و به ارامي از من  فاصله
گرفتي بي هيچ كلامي.
من خاموش به تو نگاه می كردم
و در دل با خود مي گفتم :اي كاش اين قامت
نحيف لحظه اي فقط لحظه اي  مي انديشيد كه
اسمان بهاري يعني ابر
باران رعد وبرق و طوفان
ناگهاني
و اين جمله ،جمله اي
بود بدتر از هر خواهش
براي ماندن و تمنايي
بود براي با او بودن.