من برای تو مینویسم...

برای تویی كه تنهایی هایم پر از یاد توست...
برای تویی كه قلبم منزلگه عـــشـــق توست...

برای تویی كه احساسم از آن وجود نازنین توست...
برای تویی كه تمام هستی ام در عشق تو غرق شد...
برای تویی كه چشمانم همیشه به راه تو دوخته است...
برای تویی كه مرا مجذوب قلب ناز و احساس پاك خود كردی...
برای تویی كه وجودم بی ارزشم را محو وجود نازنین خود كردی...
برای تویی كه هر لحظه دوری ات برایم مثل یك قرن است....
برای تویی كه ســـكـــوتــــت سخت ترین شكنجه من است....
برای تویی كه قــــــــــــلــــــــــــــبـــــــــت پـــــــــــــاك است...
برای تویی كه در عشق، قـــــــــــلــــــبــــــــت چه بی باك است...
برای تویی كه عـــــــــــشـــــــــــــقــــــــــــــــت معنای بودنم بود...
برای تویی كه غـــــــــــــــمـــــــــــــــهـــــــایــت معنای سوختنم بود

ای همراه بهترین روزهای زندگیم
نبودنت را باور نمی کنم
با اینکه می دانم محال ترین آرزوی من بوده ای

ای همسفر جاده تنهاییم
دیری است که به امید با تو یودن نفس می کشم
و به انتظار دیدار تو زنده ام
با اینکه بارها گفته ای دیگر برنمی گردی

ای هم درد با غصه هایم
هنوز هم شریک لحظه های غم و شادی من هستی
و من هنوز هم با کسی جز تو درددل نمی کنم
با اینکه می دانم در کنارم نیستی

ای هم دل با قلب شکسته ام
قلبم برای تو می تپد
و تنها تو می توانی مرهمی بر زخمهای کهنه اش باشی
با اینکه تو خودت قلبم را شکسته ای

ای هم آغوش شبهای بی کسی ام
هر شب یاد تو را در آغوش می کشم تا به خواب روم
و پلکهایم به امید دیدن تو در رویا سنگین می شوند
با اینکه تو آنقدر دوری که حتی در رویا هم نمی توانم به تو دست پیدا کنم

ای همزبان بی صداترین فریادهایم
حتی وقتی سکوت تنها حرفی است که برای گفتن دارم
عشق تو را با تمام وجود فریاد می کشم
با اینکه می دانم گوشهایت صدای بی صدای دردهایم را نمی شنوند

ولی تو هر چه بی اعتناتر باشی من عاشقتر می شوم
من هنوز به عهد روز اول دوستی پایبندم
من هنوز هم به اندازه روز اول دوستت دارم
شاید هم خیلی بیشتر

  دلم از این همه تنهایی تنگه ؟

بي تو دلتنگي هايم را كجا پنهان كنم؟ و براي اشك هاي گاه و بي گاهم چه بهانه اي بياورم؟

هميشه از فاصله مي ترسيدم اما اكنون روزها و شبهايم را با شمردن فاصله ها سر مي كنم.

به پرنده ها حسودي ام مي شود كه هميشه با همند و حتي كوچ آنها را از هم جدا نمي كند!

مدتهاست احساس تلخي دارم احساس گنگ تنهايي، غم در تمام وجودم رخنه كرده ومن به

دنبال جرعه اي محبت خودم را غمگين تر از قبل مي كنم. كاش من قاصدكي بودم كه از كنار

تو رد مي شد و يا گلي كه از باغچه مي چيدي... كاش من پرنده اي بودم كه شب هنگام از

پشت پنجره ات به تو خيره ميشد، حتي جاي خورشيدي كه هر صبح با تلا لواش صورتت را

بوسه باران مي كند! من دلم براي خنده هاي با دليل و بي دليل براي غصه هاي تصنعي و

واقعي، براي بد قولي ها و گله ها براي سكوت هاي پر مفهوم تنگ شده! بي تو خودم را گم

كرده ام و در درياي غم هايم غرق شده ام ديگر فاصله ها هم دلشان به رحم آمده از اين هم

دوري انداختن بينما    

آرزو داشتم...تو با آن دیدگان درخشنده ات که نمونه ای از صافی قلبت است عشق مرا بر پایه ی ناپایدار بنا ننهی و پیمان خود را با گرهی سست حلقه نزنی .... ؟

آرزو داشتم تو با آن لبان خندانت که نمونه ای از عشق و وفایت بود شعله درخشان آتش عشق مرا که از دل بر می خواست بر دل نشانی و برای ابد حفظ کنی تا حرارت و سوزش آن مانع نفوذ تیر عشق دیگران شود.

آرزو داشتم... شما از درختی که با انواع و اقسام میوهها پیوند پذیرد پیروی نکنی و دلت را در گرو عشق دیگران ننهی...

امّا ...ای دلبر افسونگر سیمین تن این سست پیمانی تو آتشی بر جانم زد که خاموشی آن جزء سوختن و ساختن میسر نگردد.

روی پنهان می کنی از من تا بار دیگر چشمان سست پیمان ترا نبینم ولی ندانستی که تماشای دل از دیده نیست بهر جا که روی و در پس هر مانعی که پنهان شوی دیده ی دل من ترا می آید و بتو می نگرد و از جفا و بی وفایی تو می نالد.

بجز وفای بی ریا از من چه دیده ای که دل بدیگری باختی و آتشی بر جان دلداده ای زدی در آنجا که عشق خدایان بر عالم عشاق حکوت می کند برای سنگدلی... بی وفائی... یک یار جانی شکوهها خواهم کرد که دلبری در قبال وفای عاشقی راه جفا پیشه می کرد...

دل من بی تو گورستان غمهاست                   نگاهم خیس از باران غمهاست

عزیزم  رفته  از  پیشم  پس از تو                    وجودم  غرق طوفان  غمهاست