با من حرف بزن ، با كلام عاشقانه ي مملو از مهري كه هر دو به آن دل خوش كرده ايم ؛ از دنيايي بگو كه به آن اميد بسته ايم تا شايد حقيقتي را كه در آن مانده ايم از ياد ببريم.

با من حرف بزن ، از روياهايي كه هرگز به حقيقت نخواهد آمد .

ديدگانت را در ديدگان غرق  در اشكم فرو بر و دستان گرم سرشار از عاطفه ات را در خلوت سرد دستانم بگذار تا لحظه اي هستي يابم.

روزي كه مرا به جرم عاشقي به غل و زنجير كشند

هستند كساني كه تو را به جرم عاشق كُشي به دوزخ برند ،

آن گاه هر دو به زنجيري واحد كشيده مي شويم

و محكوم به اين كه عمري را پس از آن در زنجير بمانيم و تو به اجبار در كنارم مي ماني .

و تو به اجبار در كنارم مي ماني  ... !

تنها براي تو مي نويسم ،

براي چشمان تو كه برق چشمانم را زنده مي كنند.

براي دستان تو كه گرماي عشق را خجالت زده مي كنند.

براي لبانت كه جز ترنم هاي محبت را نمي بوسند.

براي قلب مهربانت كه وجودت همه خوبي و صفاست.

براي تپش هاي قلبت كه نبضم را به زدن وا مي دارند .

براي نگاه هاي پر مهرت كه حسرت را در نگاهم زنده مي كنند ، حرف هايت كه جوانم مي كنند ، آرزوهايت كه روياهايم را قوت مي بخشند.

براي تو كه واژه ي خواستن با وجودت معنا مي شود؛ عاشقي به پايت مي افتد و اشك هاي التماس دامانت را تمنا مي كنند.

براي كه با صدايت ، تيك تاك عقربه هاي ساعت رنگ مي گيرد !

براي تو كه در بودنت ، آسمان آبي ست ، سپيده زيباست و شمارش  ستارگان ديدگانم را به خواب مي سپارند.

با توست كه روز و شبم معنا دارد؛ تنها براي تو مي نويسم ؛

بـــــــراي تــــو

چگونه به سويت بيايم ؟

اي ستاره آسمان شب هاي تيره و تار من ، با اين فاصله اي كه بين من و تو ميباشد چگونه بوسيدن آن چهره درخشانت ميسر است ؟ اي مهتاب آسمان شبهاي دلتنگي من ، با اين فاصله اي كه بين من و تو مي باشد چگونه پاك كردن آن اشكهاي روي گونه درخشانت ميسراست ؟ اي آسمان آبي من ، بين من و تو فاصله اي است پس چگونه دستم را بر روي گونه نازنينت بكشم و تو را نوازش كنم ؟ آري من ستاره مي شوم و به آسمان زندگي         مي آيم تا بر چهره درخشانت بوسه بزنم ؟ آري اي مهتاب من ، پرنده شبانه مي شوم تا به آسمان بيايم و آن اشكهاي پر از مهرت را از روي گونه هاي درخشانت پاك كنم ! و اي آسمان آبي ام ، خورشيد مي شوم تا در دل آبي و پر از عشقت براي هميشه بنشينم ، شب را با آن وسعت آبي ات آشتي ميدهم تا براي هميشه آبي بمانم ! دلم به درد آمده از اين فاصله ، دلم به درد آمده از اين انتظار و دوري بين ما ! اي ستاره درخشانم شبها با ديدن تو آرام مي شوم ، و اي آسمان روزها نيز كه دلي آبي ات را ميبينم عاشق تر از هميشه مي شوم ! چگونه مي توانم دستانت را در دست بگيريم وقتي بين ما اينهمه فاصله است ؟ انتظار ميكشم تا شايد خداوند بالهايي را به من هديه دهد كه با اين بالهاي پر غرورم به سوي تو پرواز كنم و دستان گرمت را دست بگيرم ! كاش تو اي آسمان من ، دلت آبي ات ابري شود و از گونه هايت اشك بريزد تا شايد قطره اي از اشكهايت بر گونه من بريزد تا احساس آرامش و عاشقي كنم ! كاش تو اي ستاره من ، فرشته اي بيايد و تو را در سبد بگذارد و آن سبد پر از محبت و عشق را به من هديه دهد ! و كاهش اين خورشيد من ، كاهش غروب عاشقي زوتر فرا رسد تا زماني كه در پشت كوه ها ميروي و به زمين نزديك مي شوي احساس نزديكي با تو داشته باشم ! اي خورشيد من غروب ها را خيلي دوست دارم چون تو بيشتر از همه لحظه ها به من نزديكتري و ميتوانم چهره ات را از نزديك بينم ! سپيده آسمان را نيز دوست دارم چون سحرگاه از پشت كوه ها بيرن مي آيي  و سلامي عاشقانه به من ميكني ! اي خورشيد من ، از ظهرهاي تابستان نفرت دارم ، چون تو در آن زمان بلندترين نقطه آسمان ميدرخشي ! انتظارمي كشم ، تا شايد پرنده يا ستاره يا خورشيد شوم ، و يا شايد هديه اي به من برسد كه تو را بيشتر از هميشه در كنار خودم احساس كنم و ببينم ! شايد در خواب ستاره يا خورشيد و يا پرونده شوم ، اينك كه اينها همه يك رويا و يك احساس عاشقي است پس اي آسمان آبي ام ، من خودم را به آتش مي كشم تا باد عاشقي آن دود غليظ مرا كه از سوختنم به سويت بلند ميشود به سوي تو بياورد تا بتوانم تو را احساس كم و براي مدتي آن دود كه از تن سوخته ام بلند شده است در دلت بنشيند و بعد نيز از اين دنيا وداع بگويم !            

  آري من براي رسيدن به تو جان خواهم داد!

افسوس كه تمام لحظاتم در خلوت حضور تو مي گذرند.

تمام اشك هايم بر جاي خالي شانه هايت مي ريزند .

و نگاه هاي منتظرم نااميد بر درهاي بسته مي كوبند.

افسوس كه توان ماندنم تمام مي شود ...

مي خواهم بنويسم ولي ذهن ياري نمي كند ، دل رضايت نمي دهد ، دسترسي به ريزه هاي شكسته ي اين دل براي فاش كردن اسراري كه تاكنون پنهان مانده اند كار ساده اي نيست ! .

در حسرت لحظه هاي با غير بودنت مي سوزم ، كه چه قدر دلم از  

بي رحمي هاي ناتمام روزگار گرفته است ، كه چه قدر خلوت سرد دستانم مشتاق مهر دستان تواند .

مي خواهم بگويم كه چه قدر در نبودنت بي قرارم ... !

سهم من از دوری تو چیزی جز دلتنگی به اندازه دریاها ؛ نگاهی تاریک

همچون شبهای بدون مهتاب و لحظه هایی که

ثانیه به ثانیه می گذرند نیست پس ای دوست بشنو صدای دلتنگی مرا....