به نام آنکه تو را شیداء و مرا دیوانه آفرید.

عزیزم می نویسم از آنچه که در اعماق قلبم نسبت به شما نهفته است.

ای کاش می توانستم یک دسته از گلهای دنیا را برایت هدیه دهم ولی افسوس که نمی توانم و

حال شما به عنوان یک گل زیبا و خوشبو در قلب من جا داری و خواهی داشت.

قلم را برسینه ی خشک کاغذ می دوانم و به او التماس می کنم تا بیانگر احساسات درونی من

باشد.

عزیزم از همان لحظه ی اول که شما رو دیدم نهال عشقت در دلم جوانه زد صبحگاهان که شبنم

سحری بر رخسارت سایه افکنده بود در گلستان بدیدارت آمدم هیچگاه شما را با آن صفاء و

شگفتی ندیده بودم زاین بیش به خویشتن فکر نمی کردم که موجود واهی در دام تخیلات تلخ و

غوطه ور در ناکامیهای خویش بودم دنیا و زیبائیهایش را ندیده گرفتم ولی اکنون با داشتن شما

دیگر اینگونه نیست.

من از یاران عاشق می نویسم
نه از اسرار حقایق می نویسم
نه از شبنم نه از باران ونه از گل
من از داغ شقایق می نویسم