برای تو می نویسم........
برای تويی كه تنهايی هايم پر از ياد توست...
برای تويی كه قلبم منزلگه عـــشـــق توست...
برای تويی كه احساسم از آن وجود نازنين توست...
برای تويی كه تمام هستی ام در عشق تو غرق شد...
برای تويی كه چشمانم هميشه به راه تو دوخته است...
برای تويی كه مرا مجذوب قلب ناز و احساس پاك خود كردی...
برای تويی كه وجودم را محو وجود نازنين خود كردی...
برای تويی كه هر لحظه دوری ات برایم مثل یک قرن است ...
برای تويی كه سـكوتـت سخت ترين شكنجه من است....
برای تويی كه قلبت پـاك است...
برای تويی كه در عشق ، قـلبت چه بی باك است...
برای تويی كه عـشقت معنای بودنم است...
برای تويی كه عـشقت معنای بودنم است...
برای تويی كه غمهایت معنای سوختنم است...
برای تویی که آرزوهایت آرزویم است..... 

بس که دیوار دلم کوتاه است ، هرکه از کوچه ی تنهایی من می گذرد

به هوای هوسی هم که شده سرکی می کشد و می گذرد

بانتظار دیدار

در زندگی مواقع انتظار تلختر از سایۀ مرگ است که آهسته و آرام ببالین محتضری

پیش بیاید تو این عذاب را برای من فراهم مکن که تحملش از عهدۀ من خارج است.

هنگامیکه زیر سایۀ درختان بانتظار ملاقات تو دقیقه شماری می کنم رنج مشقت

بی پایان نصیبم می شود که جز سرشک سوزان مداوا نمی پذیرد .

تو این رنج و مشقت بی پایان را نصیب من مکن که ریزش اشک چون شعلۀ لرزندۀ

شمعی جانم را بسوزاند و عمرم را پایان بخشد.

جوانی عمرم بانتظار دیدار تو به پیری رسید و آخرین شب تار من به سپیدی صبح

نیانجامید. در آن ظلمت شب چشم بدر دوختم تا از آن بدر آئی و دیده ام را هنگام

جان دادن روشنی بخشی !

تو این آخرین تمنای مرا رد مکن زیرا که دوست دارم در مردمک چشم ، رویایی از

صورت زیبایت برای ابد باقی بماند!!!

انسان در نهایت شكست باز هم تكیه گاهی همچون خدا دارد

قلب سرزمین عجیبی است. . زیرا هم زادگاه عشق است . . هم آرامگاه آن

قلب شکستن هنر انسان هاست ، گر شکستی قلبی  فردا میشکند دگری قلب تو را . . .

گاهی باید کم باشی تا کمبودت احساس شه ، نه اینکه نباشی تا نبودنت عادت شه

دیروزها کسی را دوست می داشتی
                       

                                                 این روزها دلتنگی  ، این روزها تنهایی 
                                                            

                                                                                تمام عمر ما به همین سادگی گذشت .

مانند سایه ناپایداریم و مانند خاک بی مقدار از کجا بدانیم که تا فردا زنده خواهیم ماند..

وقتی ناله های خرد شدنت زیر پای باران نوای دل انگیزی شد، چه فرقی می کند برگ سبز کدام درختی

زندگی حكمت اوست ، زندگی دفتری از حادثه هاست ، چند برگی را تو ورق خواهی زد مابقی را قسمت .

نفرین به قسمت و سرنوشت !!!

 با تو ای همدرد ای عشق

با تو درمان یافت این دل

خانه ات جاوید آباد

از تو سامان یافت این دل

ای سراپا عاطفه جز یاریت یاری ندارم

ای کلامت شعر بوسه بی تو غمخواری ندارم

آسمان خانه ات یک کهکشان رنگین کمان است

ان نگاهت روشنی چون نو عروس اسمان است

زندگانیت ترانه گریه هایت هایت عاشقانه

واژه هایت ساده گویی گفتگوی کودکانه

با تو ای همدرد ای عشق

با تو بارم در بهاران

مثل یک قطره تو دریا

گم شدن در جمع یاران

با تو ای همزاد همدل

با توام بی باده مستم

سر مپیچم هرگز از ان عهد و پیمانی که بستم

ای سراپا بی نیازی در کنارت بی نیازم

با تو رودم با تو ابرم هم نشیبم هم فرازم

اساسي ترين كيفيت عشق،‌ ماندگار بودن است.

آنگاه كه طعم جاودانگي عشق، طعم ابديت عشق را بچشي، دگرگون مي شوي. ديگر جزيي از اين دنياي خاكي

نيستي. وارد دنياي معنوي و مقدس مي شوي. البته تو به همان شيوه معمول زندگي ات را خواهي گذراند. حتي

معمولي تر و طبيعي تر از هر زمان ديگر خواهي بود، ‌زيرا همه رياكاري ها و رفتارهاي خودمحورانه ات را ترك گفته

اي. همه چيز را در مورد كسي بودنت فراموش كرده اي و كاملا فراموش شده اي.

اما در اين معمولي بودن، شوريدگي، ‌شكوه، زيبايي و جذابيت هست. تو سرشار از نور و نشاط مي شوي، ‌زيرا

سرشار از عشق هستي. هميشه آماده اي تا از خود ببخشي، ‌زيرا به منبعي پايان ناپذير دست يافته اي. ديگر

ممكن نيست...

شبی غمگین شبی بارانی و سرد

                                        مرا در غربت فردا رها کرد

دلم در  حسرتش ماند  

                                       مرا چشم انتظار کوچه ها کرد

به من می گفت تنهایی غریب است

                                       ببین با غربتش با من چه ها کرد

تمام هستی ام بود و ندانست

                                       که در قلبم چه آشوبی به پا کرد

و او هرگز شکستم را نفهمید

                                      اگر چه تا ته دنیا صدا کرد...

کوله بار عشق تو را من میگذارم بر زمین

بار عشق تو بر دوش کشیدن سنگین است جان فرساست

در زیر این کوله بار سنگین شکسته ام ، خسته ام

و خستگی روحم از صبوری عشقم بزرگتر است

عشق تو گردبادیست من تکیه بر باد داده ام....

 در گلویم آنچنان بغضی نشسته که هیچ گریه ای از سر بازش نمیکند

روبروی دری گشوده به ناکجایی نشسته ام.....

تمام زندگیم چون آینه ای در دستم میشکند

و این گونه است که زندگی میگذرد

در هر گذری چاهی در کمین و بدنبال آن افتادنی سنگین

چگونه زیستم این همه درد را

و چگونه بر دوش کشیدم بار سنگین تحمل را

عشق تو گردبادیست  من تکیه بر باد داده ام....

من به استواری یک کوه اما شکستنی همچون بغض

من تابش خورشید گرفتار نفس ظلمت

من به پهنای آسمان اما در تنگی یک قفس

من در سنگینی یک فاجعه اما سبکبال چون لبخند

حس سبز جوانی در برگریز خزان.......

عشق تو گردبادیست من تکیه بر باد داده ام....

گاه از پشت نفسهای اژدهای وحشت از بطن نا سرانجامی می وزد

عشق تو گردبادیست من تکیه بر باد داده ام....

نبودنت بهترین بهانه است برای اشک ریختن ...

ولی کاش بودی تا اشکهایم از شوق دیدارت سرازیر میشد ...

کاش بودی و دستهای مهربانت مرهم همه دلتنگیها و نبودنهایت میشد ...

کاش بودی تا سر به روی شانه های مهربانت می گذاشتم

و دردهایم را به گوش تو میرساندم... بدون تو عاشقی برایم عذاب است

میدانم که نمیدانی بعد از تو دیگر قلبی برای عاشق شدن ندارم...

کاش میدانستی که چقدر دوستت دارم و بیش از عشق بر تو عاشقم...

میدانی که اگر از کنارم بروی لحظه های زندگی برایم پر از درد و عذاب میشود

 میدانم که نمیدانی بدون تو دیگربهانه ای نیست برای ادامه ی زندگی جزانتظار آمدنت ...

انتـــــــــــــــــــــــــــــظار ...

شش حرف و چهار نقطه ! کلمه کوتاهيه . اما معنيش رو شايد سالها طول بکشه تا بفهمي !

تو اين کلمه کوچیک ده ها کلمه وجود داره که تجربه کردن هر کدومش دل شير مي خواد!

تنهايي ، چشم براه بودن ، غم ؛غصه ، نا اميدي ، شکنجه رو حي ،دلتنگی ، صبوری ، اشک بیصدا ؛

هق هق شبونه ؛ افسردگي ، پشيموني، بي خبري و دلواپسي و .... !

 براي هر کدوم از اين کلمات چند حرفي که خيلي راحت به زبون مياد

و خيلي راحت روي کاغذ نوشته ميشه بايد زجر و سختي هايي رو تحمل کرد

 تا معاني شون رو فهميد و درست درک شون کرد !!!

متنفرم از هر چیزی که زمان را به یاد من میاورد... و قبل از همه ی اینها متنفرم

 از انتظار ... از انتــــــــــــظار متــــــنـــــفــــــرم

من گرفتار سنگيني سكوتي هستم كه گويا قبل از هر فريادي لازم است

من تمام هستي ام را در نبرد با سرنوشت ، در تهاجم با زمان آتش زدم، كُشتم

من بهار عشق را ديدم اما باور نكردم، يك كلام در جزوه هايم هيچ ننوشتم.

من ز مقصدها پي مقصودهاي پوچ افتادم ، تا تمام خوبها رفتند و خوبي ماند در يادم

من به عشق منتظر بودن ، همه صبر و قرارم رفت... بهارم رفت...

عشقم مُرد...يارم رفت

سکوت سرخ شقایقها را در این ویرانی، تو می‌دانی   

                                                                 غم پنهان نگاه مارا در این حیرانی تو می‌خوانی....

 مي ترسم از نبودنت...

و از بودنت بيشتر!!!

نداشتن تو ويرانم ميكند...

و داشتنت متوقفم!!!

وقتي نيستي كسي را نمي خواهم.

و وقتي هستي" تو را" می خواهم.

رنگهايم بي تو سياه است ،و در كنارت خاكستري ام

خداحافظي ات به جنونم مي كشاند...

و سلامت به پريشانيم!؟!

بي تو دلتنگم و با تو بي قرار....

بي تو خسته ام و با تو در فرار...

در خيال من بمان

از كنار من برو

من خو گرفته ام به نبودنت

تنها برای چشمان تو می نویسم که نگاهت تکراری از آسمان است… تو همانی هستی که بهار

را برایم به ارمغان آوردی و من همانی هستم که به عشقت وفادار مانده ام و روزهای

 بی تو را در دفتر دلم شمارش کردم

عشق مرگ نيست زندگي است. سخت نيست عين سادگي است. عشق عاشقانه هاي باد و گندم

است . اولين پناهگاه کودکي آخرين پناهگاه آدم است. زندگي زيباست حتي اگر کور باشي ؟

خوش آهنگ است حتي اگر کر باشي مسحور کننده است حتي اگر فلج باشي؟

 اما بي ارزش است اگرثانيه اي عاشق نباشي اگر مي دانستي

 دل ترک خورده ي من با ياد چشمان باراني ات شکسته تر

مي شود هيچ گاه به من پشت نمي کردي اگر مي بيني

 کسي به روي تو لبخند نمي زند

علت را در لبان فرو بسته خودت جستجو کن.

هر لحظه هر کجا

رفت واحساس مرا با خود برد                                     

                                                                        غنچه های التماسم را فشرد

گریه کردم تا حوالی سحر                                                

                                                                         که بیا تنها مرا با خود ببر

یاد تو هر شب صدایم می کند                                          

                                                                         در کنار شب رهایم می کند

تو چه هستی لطف بی پایان عشق                                  

                                                                         یاور شب های بی پایان عشق

من به پای عشق تو فانی شدم                                      

                                                                        طرحی از اندوه و ویرانی شدم

سروری رخسار زردم را ببین                                           

                                                                        بیا این گل پژمرده باغم را بچین

منتظر لحظه ای هستم که دستانت را بگیرم در چشمانت خیره شوم     

دوستت دارم را بر لبانم جاری کنم منتظر لحظه ای هستم که در کنارت

بنشینم سر رو شانه هایت بگذارم....از عشق تو.....از داشتن

تو...اشک شوق ریزم منتظر لحظه ی مقدس که تو را در آغوش

بگیرم بوسه ای از سر عشق به تو تقدیم کنم وبا تمام

وجود قلبم وعشقم را به تو هدیه کنم اری من تو را دوست دارم

و عاشقانه تو را می ستایم

تا کجای قصه باید ز دلتنگی نوشت ؟

 تا به کی بازیچه بودن توی دست سرنوشت

تا به کی با ضربه های درد باید رام شد

 یا فقط با گریه های بی قرار آرام شد

بهر دیدار محبت تا به کی در انتظار ...

خسته از این زندگی با غصه های بی شمار

 بی اشک هم می توان پرواز کرد

بی اشک هم می توان پرواز کرد تا سرزمین نقره ای باور یک عشق بی صدا هم می توان فریادی به

بلندای دوستت دارم ها سر داد بدون نگاه هم می شود از راز درونی قلب سخن گفت اما بدون تو نمی

شود. . . نه پرواز كرد نه فریاد زد و نه سخن گفت : می توان یک شعر بلند بود که خواننده از خواندنت

همیشه خسته شود یا می توان یک جمله بود که تا همیشه در ذهن دیگری نقش بندد. می توان فریاد

بود که بلند است اما زجر آور و خسته کننده و یا می توان ارامش بود که تمام فریاد ها را در خود پنهان

می کند . می توان از یک کلمه جمله ای گفت و با آن دلی را شاد کرد و یا می شود با همان کلمه کینه

ای ابدی را در قلبها شعله ور ساخت ؛

برای انسان بودن و به انسانیت رسیدن؛راه های ممکن و ناممکن زیادی را باید طی کرد اما از چه گفتن و

به کجا رفتن، با كه بودن و از كه گفتن مهم است نه به هدفی نامعلوم رسیدن بی شک زندگی همین

رفتن هاست و آنچه می ماند خاطره ما انسانهاست که زندگی قرن ها را به هم پیوند می زند ، بی شک

این همان غربت درونی ست که از وجود زمان بر وجود آدمیت خود نمایی می کند. اینها همه بانگ بر

خورد مرز افکار ما انسانهاست که هنوز هم می شود انرا در هیاهوی زمان احساس کرد. من همیشه

برای گفتن اینجا نیستم گاهی هم برای شنیدن می آیم ، می خواهم بدانم هنوز ؛ تا پایان (من شدن)

چقدر راه باقیست و هنوز چقدر می توان بر نگاه عابرین پیاده خیره شد و هیچ نگفت : هنوز ما به باور

حقیقتها دوریم....به همین خاطر ؛ آسان بر چهره واقعی ریا لبخند می زنیم و صداقت را کتمان می کنیم.

باید بیاموزیم که اگر لبخندی می زنیم از سخاوت باشد نه از ریا ! آری باید همه بیاموزیم که تا آدمیت

چقدر فاصله است .

( دست نوشته ی یکی مثل خودم البته با کمی تفاوتها ... ) 

عشق در جایی از قلب ما قرار دارد که به ابدیت راه دارد عشق را در زندگی پایانی نیست.

از من نپرس که چه چیز خاصی در تو می بینم.

                                                    گمان می کنم راز زندگی در توست ،

                                                                                              نمی توانم به چیز دیگری بیندیشم