واپسین نفس

مي ميرم و هنوز نگاهم به سوي توست

لب بسته ام ولي به دلم گفتگوي توست

بر لب رسيده جان و دل از تن نمي كند

مسكين هنوز متصل تار موي توست

هر آرزو كه در دلم آمد ز ياد رفت

آن آرزو كه مانده به دل آرزوي توست

از باغ عشق اگرچه نچيدم گل مراد

دل برنمي كنم كه پر از رنگ و بوي توست

اي ماه محترم شمر اين چشم اشكبار

كاين اشك اعتبار من و آبروي توست

جورت كشم به مهر كه اين خلق وخوي من

سوزي دلم به قهر كه آن خلق وخوي توست

نقش تو آنچنان شده برجسته در خيال

دل رو به هر طرف كه كند روبروي توست

اي همنفس بيا كه درين واپسين نفس

چشمم به راه مانده و در جستجوي توست

زود است آن نفس كه صبا نيز بي صدا

خشتي ز خانه ي تو و خاكي ز كوي توست

*************************

ز زندگی آموختم  که به هر نگاهی دل نبندم

                                              چون هر نگاهی پیام آور عشق نیست

 او هرگز منتظر نمانده تا معنی انتظار را بداند...

خیال تازه

در سرم هر لحظه مي آيد خيال تازه اي

 تلاش پوچ  

چه آسان بر نگاهت دل سپردم 

به یکباره دلم را گم نمودم  

میان حرفهای پوچ مردم

تو را هر لحظه در قلبم سپردم

چه آسان تو مرا از یاد بردی  

نگاهم را پر از اندوه کردی   

چه بی خود من تلاش پوچ کردم 

ندانستم که بی خود پل شکستم  

تمام آرزو های دلم را  

به یکباره به دست باد دادم.....

من آنم که در پشت چهره ای خندان ،خون دلها میخورم

                            من آنم که با خنده های تلخ ، روز را به شب می سپارم

نفرین بر تو  و

سرنوشتم

خدایا!...

نفس‏های من هیچ نیستند؛ به جز شمارش معکوس دیدار من و تو...

در این جا هیچ خبری نیست. معبد من، بوی تو را دارد...

ملتمسانه‏ترین نگاه خیس ساکتم از آن توست...

من لباس‏های کهنه‏ام را به شوق میهمانی تو با وسواس می‏شویم...

ای عطش آب آگاهی! ای آتش عشق دل دریایی طوفان زده‏ام!

 آغاز و پایان من تویی... عاشقانه‏تر از تو، چه کسی را می‏توان دوست داشت؟

همه دار و ندارم را می‏بخشم

من همه دار و ندارم ، همه گل‏های بهارم

دل پاک و بی‏قرارم

همه را همه را، به نگاه چشم زیبای تو می‏بخشم یار

من همه هفت آسمان را ، همه پیدا و نهان را

هم زمین و هم زمان را

همه را همه را، به تبسم‏های شیرین لبت می‏بازم

همه را می‏بخشم، همه را می‏بازم ، من برایت قصه‏ها می‏سازم

من به سوی عشق تو می‏تازم ، من تمام عاشقان را

همه دل خستگان را ، خوشه ستارگان را

همه را همه را، به شب یلدای گیسوی تو می‏خوانم یار

معنی سرخ غروب و ، همه گفته‏های خوب و

حرم شب‏های جنوب و

همه را همه را، به طلوع روشن صبح تو می‏بخشم یار

من همه دستان پاک و ، همه اعتبار خاک و

ظهر و سینه هلاک و

همه را همه را، به وجود سبز و پربار تو می‏بازم یار

همه را می‏بخشم، همه را می‏بازم

من برایت قصه‏ها می‏سازم

من به سوی عشق تو می‏تازم

خداوندا! عشق الهی، نور ایمان و عشق آهورایی را به ما عطا کن

از این پنجره ، هر روز تو را می‏بینم

برای خانه‏ام پنجره دیگری ساختم. از این جا، شهر زیباتر است. از این جا،

گل‏های همیشه بهار را

می‏شود دید. از این جا ، می‏شود دنیا را بیشتر دوست داشت ؛ می‏توان

پرنده‏های مهاجر را ستود ؛

می‏شود خستگی روز را به عظمت غروب بخشید. از این جا ، می‏شود دید

که در دل این همه

تاریکی، هنوز هم دل‏های روشن هست ؛ هنوز هم گذشت هست؛ هنوز

نجابت نمرده ؛ هنوز

در کنج گذرگاه‏های خاکستری، برق نگاه عابری خدا را می‏جوید. از این جا

می‏توان دید که سادگی

هنوز هم طرفدار دارد؛ هنوز هم می‏شود با یک دوست پیر شد. دوست

داشتن، هنوز هم از عشق

برتر است؛ هنوز می‏توان بالغ شد؛ محبت کرد؛ شاعرانه پرستید؛

عاشقانه دل سپرد ...

من از این  پنجره، هر روز تو را می‏بینم.